نشانه های آزار اینترنتی کودکان و نحوه کمک به آنها

گاهی یک پیام توهین آمیز، انتشار یک عکس بدون اجازه یا تمسخر در گروه دوستانه می تواند احساس امنیت کودک را از بین ببرد. نشانه های آزار اینترنتی کودکان همیشه با شکایت مستقیم یا گریه همراه نیست؛ گاهی کودک بعد از استفاده از تلفن همراه گوشه گیر می شود، از رفتن به مدرسه می ترسد یا دیگر تمایلی به صحبت با دوستانش ندارد.

ممکن است والدین در ابتدا متوجه ارتباط این تغییرات با فضای مجازی نشوند و آنها را به خستگی، تغییرات سنی یا اختلاف های معمول دوران کودکی نسبت دهند.

اگر متوجه شده اید رفتار فرزندتان تغییر کرده، بهتر است پیش از هر اقدامی با آرامش شرایط را بررسی کنید. گرفتن تلفن همراه، سرزنش کودک یا گفتن اینکه به حرف دیگران اهمیت نده لزوما مشکل را حل نمی کند.

آنچه کودک در چنین موقعیتی بیشتر از هر چیز نیاز دارد، احساس امنیت، شنیده شدن و اطمینان از این است که برای حل مشکل تنها نیست. شناخت نشانه های آزار اینترنتی و یادگیری روش درست برخورد با آن به والدین کمک می کند تا از فرزندشان حمایت کنند و مانع ادامه آسیب شوند.

مطلب پیشنهادی خانه امن: چطور حساب کاربری کودک را در شبکه های اجتماعی امن کنیم؟

آزار اینترنتی کودکان چیست؟

آزار اینترنتی یا قلدری سایبری به رفتارهای آسیب زننده ای گفته می شود که با استفاده از ابزارهای دیجیتال مانند شبکه های اجتماعی، پیام رسان ها، بازی های آنلاین و تلفن همراه انجام می شوند. این رفتارها می توانند با هدف ترساندن، تحقیر کردن، تهدید، طرد یا آسیب رساندن به یک کودک صورت بگیرند.

آزار اینترنتی ممکن است در فضای مجازی آغاز شود، اما تاثیر آن به همان فضا محدود نمی ماند. وقتی کودک می داند همکلاسی هایش یک پیام توهین آمیز یا عکس تحقیرکننده را دیده اند، ممکن است حتی در خانه نیز احساس آرامش نکند.

انتشار سریع محتوا، امکان دسترسی افراد زیادی به آن و دشواری حذف کامل نسخه های بازنشرشده می توانند فشار روانی این تجربه را بیشتر کنند.

البته هر اختلاف یا برخورد ناخوشایند آنلاین لزوما قلدری سایبری نیست. تکرار رفتار، قصد آزار، وجود تهدید یا تحقیر و نابرابری قدرت میان افراد در تشخیص این وضعیت اهمیت دارند. با این حال، حتی یک اتفاق منفرد مانند تهدید جدی، اخاذی یا انتشار تصاویر خصوصی نیز ممکن است به اقدام فوری نیاز داشته باشد.

نمونه های رایج آزار اینترنتی کودکان

آزار اینترنتی شکل های مختلفی دارد و گاهی پشت عنوان شوخی یا اختلاف دوستانه پنهان می شود. والدین باید به رفتار واقعی و تاثیر آن بر کودک توجه کنند، نه فقط نامی که دیگران روی آن می گذارند.

نمونه های رایج عبارتند از:

• توهین و تمسخر آنلاین: مسخره کردن ظاهر، توانایی ها، خانواده یا ویژگی های شخصی کودک در پیام ها و نظرات.
• شایعه پراکنی: انتشار اطلاعات نادرست برای تخریب اعتبار کودک میان دوستان و همکلاسی ها.
• طرد عمدی: بیرون گذاشتن کودک از گروه های آنلاین با هدف تحقیر یا آزار او.
• تهدید و ارعاب: فرستادن پیام هایی برای ترساندن کودک یا وادار کردن او به انجام کاری برخلاف میلش.
• انتشار محتوای خصوصی: پخش عکس، فیلم یا پیام های شخصی بدون اجازه، با هدف شرمنده کردن یا تحت فشار قرار دادن کودک.
• جعل هویت: ساخت حساب کاربری جعلی به نام کودک یا استفاده از حساب او برای ارسال پیام های نامناسب.
• آزار در بازی های آنلاین: توهین مداوم، تهدید، تحقیر یا بیرون گذاشتن عمدی کودک از بازی به شکلی آزاردهنده.
• تعقیب و مزاحمت آنلاین: تماس های مکرر ناخواسته، دنبال کردن فعالیت های کودک یا ادامه پیام دادن پس از درخواست توقف.

نشانه های آزار اینترنتی در کودکان

کودکان همیشه درباره تجربه های ناخوشایند آنلاین صحبت نمی کنند. بعضی از واکنش والدین می ترسند، برخی احساس شرمندگی دارند و گروهی هم نگران هستند که تلفن همراهشان را از دست بدهند. به همین دلیل، توجه به تغییرات رفتاری و عاطفی می تواند به شناسایی زودهنگام مشکل کمک کند.

هیچ کدام از نشانه های زیر به تنهایی ثابت نمی کنند که کودک مورد آزار اینترنتی قرار گرفته است. اهمیت اصلی با تغییرات محسوس نسبت به رفتار معمول کودک، تداوم آنها و ارتباط احتمالی شان با فعالیت های آنلاین است.

1. تغییر ناگهانی حال کودک هنگام استفاده از اینترنت

یکی از نشانه های قابل توجه، تغییر حالت کودک هنگام دریافت پیام یا پس از استفاده از یک برنامه، بازی یا گروه مشخص است. ممکن است کودک ناگهان عصبانی، مضطرب یا غمگین شود، گریه کند یا تلفن همراهش را کنار بگذارد.

در برخی موارد، کودک پیش از ورود به یک بازی یا پیام رسان آرام است، اما پس از دیدن پیام ها به شدت نگران می شود. اگر چنین رفتاری به طور مکرر اتفاق می افتد، بهتر است بدون نتیجه گیری عجولانه درباره تجربه او در فضای مجازی سوال کنید.

2. گوشه گیری و دوری از دوستان

کودکی که در فضای آنلاین تحقیر شده یا از سوی همسالانش طرد شده است، ممکن است به تدریج از ارتباط با دوستان فاصله بگیرد. برای مثال، دیگر تمایلی به شرکت در بازی های گروهی نداشته باشد، دعوت دوستانش را رد کند یا از افرادی که پیش از این به آنها اعتماد داشته فاصله بگیرد.

این رفتار ممکن است ناشی از ترس از تمسخر دوباره، نگرانی از انتشار شایعه یا احساس شرمندگی باشد. اگر کودک به شکل ناگهانی از روابط اجتماعی خود کناره گیری می کند، بهتر است شرایط دوستی ها و اتفاقات اخیر را با او بررسی کنید.

3. اختلال خواب و تغییر اشتها

نگرانی درباره پیام های تهدیدآمیز یا احتمال انتشار تصاویر خصوصی می تواند آرامش کودک را مختل کند. در چنین شرایطی، ممکن است تغییراتی در خواب و اشتها مشاهده شود.

برخی نشانه های احتمالی عبارتند از:

• دیر خوابیدن یا بیدار شدن های مکرر در طول شب
• کابوس دیدن یا ترس از خوابیدن
• خستگی و بی حوصلگی در طول روز
• کم شدن یا افزایش غیرمعمول اشتها
• شکایت مکرر از سردرد یا دل درد بدون علت مشخص

این علائم دلایل گوناگونی دارند و نباید آنها را مستقیما به آزار اینترنتی نسبت داد. اگر ادامه پیدا کنند یا زندگی روزمره کودک را مختل کنند، بررسی وضعیت جسمی و روانی او اهمیت دارد.

4. افت تحصیلی و بی میلی به مدرسه

آزار اینترنتی ممکن است به محیط مدرسه نیز منتقل شود؛ به ویژه اگر افراد آزاردهنده از همکلاسی های کودک باشند. در این شرایط، کودک ممکن است هنگام انجام تکالیف تمرکز کمتری داشته باشد، نمراتش افت کند یا از حضور در مدرسه و فعالیت های گروهی بترسد.

برخی کودکان نیز مرتب از ناخوشی شکایت می کنند یا می خواهند زودتر به خانه برگردند. اگر این تغییرات با مشکلات دوستی یا اتفاقات آنلاین همراه هستند، بهتر است به جای سرزنش کودک، درباره علت ناراحتی او گفت وگو کنید.

5. تغییر در نحوه استفاده از تلفن همراه

گاهی کودک استفاده از تلفن همراه را به شکل محسوسی کاهش می دهد و دیگر تمایلی به باز کردن پیام رسان یا بازی مورد علاقه اش ندارد. در مقابل، ممکن است مدام پیام ها را بررسی کند، نسبت به اعلان ها واکنش شدید نشان دهد یا هنگام نزدیک شدن والدین صفحه نمایش را ببندد.

این رفتارها به تنهایی نشانه آزار اینترنتی نیستند. کودکان و نوجوانان به حریم خصوصی نیاز دارند و ممکن است دلایل دیگری برای تغییر رفتار خود داشته باشند. آنچه اهمیت دارد، تغییر ناگهانی در عادت ها و همراه شدن آن با اضطراب، ناراحتی یا کناره گیری اجتماعی است.

6. کاهش اعتماد به نفس و سرزنش خود

کودکی که بارها تحقیر شده است، ممکن است به تدریج حرف های آزاردهنده دیگران را باور کند. او شاید بگوید هیچ کس من را دوست ندارد، همه به من می خندند یا کاش اصلا وارد آن گروه نمی شدم.

گاهی کودک از ظاهر یا توانایی های خود احساس شرمندگی می کند، از حضور در جمع می ترسد یا فعالیت هایی را که قبلا دوست داشته کنار می گذارد. در چنین شرایطی، والدین باید به او کمک کنند بفهمد رفتار نادرست دیگران ارزش شخصی او را تعیین نمی کند.

7. ترس از افشای راز یا انتشار عکس

اگر کودک با تهدید به انتشار اطلاعات یا تصاویر خصوصی مواجه شده باشد، ممکن است درباره اتفاقی که افتاده سکوت کند. اضطراب شدید هنگام دریافت پیام، نگرانی مداوم درباره یک حساب کاربری یا درخواست پول و انجام کارهای غیرمعمول برای جلوگیری از انتشار محتوا می توانند نشانه های هشداردهنده باشند.

در چنین موقعیتی کودک را به دلیل اعتماد به فردی دیگر، ارسال یک پیام یا پنهان کردن اتفاق سرزنش نکنید. حفظ امنیت او، نگهداری شواهد و دریافت کمک مناسب باید در اولویت باشد.

چگونه به کودکی که مورد آزار اینترنتی قرار گرفته کمک کنیم؟

واکنش اولیه والدین می تواند بر تمایل کودک به ادامه گفت وگو و درخواست کمک تاثیر بگذارد. بهتر است به جای برخورد عجولانه، ابتدا امنیت و آرامش او را تامین کنید، سپس جزئیات را بررسی کرده و برای توقف آزار اقدام کنید.

1. با آرامش به حرف های کودک گوش دهید

اگر کودک درباره تجربه خود صحبت می کند، فرصت دهید ماجرا را با کلمات خودش توضیح دهد. او را مجبور نکنید تمام جزئیات را یکباره تعریف کند و از پرسش های سرزنش آمیز مانند «چرا زودتر نگفتی؟» یا «مگر نگفتم با این افراد صحبت نکن؟» پرهیز کنید.

می توانید با جمله هایی مانند این موارد گفت وگو را شروع کنید:

• خوشحالم که این موضوع را با من در میان گذاشتی.
• می فهمم که این اتفاق چقدر می تواند ناراحت کننده باشد.
• تو مجبور نیستی این مشکل را به تنهایی حل کنی.
• با هم فکر می کنیم چطور می توانیم شرایط را بهتر کنیم.
• احساسات کودک را جدی بگیرید

ممکن است از نظر بزرگسالان یک پیام توهین آمیز موضوع کوچکی به نظر برسد، اما برای کودک همان اتفاق می تواند دردناک باشد؛ به ویژه اگر افراد زیادی آن را دیده باشند یا فرد آزاردهنده از همکلاسی های او باشد.

از گفتن جملاتی مانند این که چیزی نیست یا به حرفشان اهمیت نده خودداری کنید. تایید احساسات به معنای قضاوت عجولانه درباره همه افراد درگیر نیست؛ بلکه یعنی ناراحتی کودک را واقعی و شایسته توجه می دانید.

2. جزئیات اتفاق را بدون فشار بررسی کنید

پس از آرام تر شدن کودک، اطلاعات لازم را درباره اتفاق جمع آوری کنید. هدف، بازجویی نیست؛ بلکه باید بدانید چه اتفاقی افتاده و آیا خطر همچنان ادامه دارد.

پرسش های مفید عبارتند از:

• آزار در کدام برنامه، بازی یا گروه اتفاق افتاده است؟
• فرد آزاردهنده را می شناسی یا حساب کاربری او ناشناس است؟
• این اتفاق یک بار رخ داده یا چند بار تکرار شده است؟
• آیا تهدید، اخاذی یا انتشار اطلاعات خصوصی در میان است؟
• آیا موضوع به مدرسه یا امنیت جسمی کودک ارتباط پیدا می کند؟

اگر کودک هنوز آمادگی صحبت ندارد، به او فرصت دهید. اما در صورت وجود خطر فوری، برای محافظت از او منتظر روشن شدن تمام جزئیات نمانید.

3. شواهد آزار اینترنتی را حفظ کنید

پیش از حذف پیام ها یا مسدود کردن حساب، در صورت امکان شواهد لازم را نگه دارید. این اطلاعات ممکن است برای گزارش به پلتفرم، پیگیری موضوع از طریق مدرسه یا دریافت کمک قانونی مفید باشند.

مواردی که بهتر است ثبت شوند عبارتند از:

• تصویر صفحه پیام ها، نظرات یا پست های آزاردهنده
• نام کاربری یا شناسه حساب فرد آزاردهنده
• تاریخ و زمان وقوع اتفاق
• نشانی صفحه یا پیوند محتوا، در صورت وجود
• اطلاعات مربوط به تهدیدها و افرادی که شاهد ماجرا بوده اند

شواهد را در محلی امن نگه دارید و از بازنشر محتوای آزاردهنده خودداری کنید. اگر تصاویر خصوصی یا محتوای جنسی مربوط به کودک مطرح است، آن را برای دیگران ارسال نکنید و برای ثبت و گزارش آن از راهنمایی نهادهای تخصصی استفاده کنید.

4. فرد آزاردهنده را مسدود و گزارش کنید

پس از حفظ شواهد، می توانید حساب فرد آزاردهنده را مسدود کنید تا امکان تماس مستقیم او با کودک محدود شود. همچنین از قابلیت گزارش تخلف در شبکه اجتماعی، پیام رسان یا بازی مربوطه استفاده کنید.

گزارش به پلتفرم کمک می کند رفتار خلاف قوانین آن بررسی شود؛ با این حال، نباید تصور کرد که ثبت گزارش به تنهایی در همه موارد مشکل را برطرف می کند. اگر تهدید ادامه دارد، اطلاعات خصوصی منتشر شده یا کودک در معرض خطر است، اقدامات حمایتی بیشتری لازم خواهد بود.

بهتر است به کودک نشان دهید چگونه پیام های ناخواسته را محدود کند، حساب های مشکوک را گزارش دهد و در صورت لزوم تنظیمات حریم خصوصی خود را تغییر دهد.

5. در صورت نیاز از مدرسه کمک بگیرید

اگر آزار میان همکلاسی ها اتفاق افتاده یا تاثیر آن به محیط مدرسه رسیده است، با معلم، مشاور یا مسئول مربوطه صحبت کنید. شواهد موجود را مرتب کنید و توضیح دهید چه اتفاقی افتاده و برای متوقف کردن آزار چه کمکی نیاز دارید.

ممکن است لازم باشد رفتار دانش آموزان بررسی شود، از ادامه تهدیدها جلوگیری شود یا برنامه ای برای حمایت از کودک در نظر گرفته شود. از انتشار عمومی ماجرا میان والدین و دانش آموزان خودداری کنید، مگر اینکه برای محافظت از کودک ضرورت مشخصی وجود داشته باشد.

6. برای مدتی از فضای آزاردهنده فاصله بگیرید

خاموش کردن اعلان ها، خارج شدن از یک گروه خاص یا کاهش موقت استفاده از برنامه ای که باعث اضطراب کودک شده است، می تواند به او فرصت آرام شدن بدهد.

با این حال، محروم کردن کامل کودک از اینترنت همیشه بهترین راه حل نیست. اینترنت ممکن است بخش مهمی از ارتباطات اجتماعی و فعالیت های مورد علاقه او باشد. تصمیم مناسب باید بر اساس سن کودک، شدت آزار و نیازهای او گرفته شود. توضیح دهید که هدف از تغییرات، حفظ امنیت اوست؛ نه تنبیه کردنش.

روش های پیشگیری از آزار اینترنتی کودکان

هیچ روشی نمی تواند احتمال آزار اینترنتی را به طور کامل از بین ببرد، اما آموزش ایمنی دیجیتال، تنظیم حریم خصوصی و ایجاد رابطه ای قابل اعتماد با کودک می توانند به کاهش خطر و شناسایی زودهنگام مشکل کمک کنند.

1. آموزش رفتار امن در شبکه های اجتماعی

پیش از آنکه کودک به شکل مستقل از شبکه های اجتماعی استفاده کند، درباره حریم خصوصی و ارتباط با افراد ناشناس با او صحبت کنید. آموزش باید متناسب با سن کودک باشد و به جای ترساندن او، مهارت های لازم برای تصمیم گیری امن را تقویت کند.

نکات مهم عبارتند از:

• اطلاعاتی مانند نشانی منزل، نام مدرسه، شماره تماس و برنامه رفت وآمد را برای افراد ناشناس ارسال نکند.
• رمز عبور حساب های کاربری را در اختیار دوستان یا افراد غریبه قرار ندهد.
• پیش از انتشار عکس یا اطلاعات دیگران، اجازه آنها را بگیرد.
• به پیام هایی که باعث ترس یا ناراحتی می شوند، بی توجه نماند و از یک بزرگسال قابل اعتماد کمک بخواهد.
• اگر فردی از او خواست گفت وگو را از والدین پنهان کند یا اطلاعات خصوصی بفرستد، موضوع را با یک بزرگسال قابل اعتماد در میان بگذارد.
• بداند که محتوای منتشرشده در اینترنت ممکن است ذخیره یا بازنشر شود، حتی اگر بعدا حذف شود.

2. تنظیم حریم خصوصی و امنیت حساب ها

همراه کودک تنظیمات امنیتی برنامه هایی را که استفاده می کند بررسی کنید. خصوصی کردن حساب در صورت امکان، محدود کردن پیام های افراد ناشناس و کنترل افرادی که می توانند کودک را به گروه ها اضافه کنند، می تواند دسترسی ناخواسته را کاهش دهد.

همچنین بهتر است فهرست دنبال کنندگان و حساب های مشکوک را بررسی کنید، برای حساب های مهم رمز عبور قوی و متفاوت در نظر بگیرید و تایید هویت دومرحله ای را در صورت پشتیبانی فعال کنید.

قابلیت های مسدودسازی و گزارش تخلف را نیز به کودک آموزش دهید تا بداند در صورت مواجهه با پیام های آزاردهنده چه کاری می تواند انجام دهد. البته تنظیمات امنیتی جایگزین گفت وگوی مستمر با کودک نیستند.

3. ایجاد رابطه ای امن و قابل اعتماد

اگر کودک تصور کند هر اشتباه آنلاین با سرزنش یا محرومیت طولانی از اینترنت همراه است، ممکن است حتی مشکلات جدی را نیز پنهان کند. به همین دلیل، گفت وگو درباره فعالیت های دیجیتال باید بخشی از ارتباط روزمره خانواده باشد.

از کودک بپرسید در بازی ها و گروه های دوستانه چه تجربه هایی داشته است و آیا چیزی وجود دارد که او را ناراحت یا نگران کند. به او اجازه دهید در تصمیم های متناسب با سنش مشارکت داشته باشد و درباره قوانین استفاده از اینترنت به توافق برسید.

هدف این نیست که والدین از تمام فعالیت های کودک باخبر باشند؛ هدف این است که کودک در کنار یادگیری استقلال، بداند در موقعیت دشوار به حمایت یک بزرگسال قابل اعتماد دسترسی دارد.

چه زمانی آزار اینترنتی نیاز به پیگیری فوری دارد؟

بعضی موقعیت ها را نمی توان فقط با گفت وگو یا مسدود کردن حساب مدیریت کرد. اگر کودک با تهدید جدی، اخاذی، انتشار تصاویر خصوصی، تعقیب آنلاین یا تلاش برای کشاندن او به ملاقات ناامن مواجه شده است، باید اقدامات حفاظتی سریع تری انجام شود.

در چنین شرایطی، شواهد را تا حد امکان حفظ کنید، ارتباط کودک با فرد تهدیدکننده را محدود کنید و از مسیرهای رسمی گزارش تخلف یا نهادهای مسئول محل زندگی خود کمک بگیرید. اگر احتمال خطر جسمی فوری وجود دارد، با خدمات اورژانسی محل زندگی تماس بگیرید.

اگر کودک از آسیب زدن به خودش صحبت می کند یا نشانه هایی از خودآزاری دارد، او را تنها نگذارید و فورا از خدمات تخصصی یا اورژانسی کمک بگیرید. در چنین شرایطی، ایمنی کودک از هر موضوع دیگری مهم تر است.

کلام آخر

آزار اینترنتی کودکان همیشه به شکل واضح و قابل مشاهده اتفاق نمی افتد. گاهی اضطراب پس از استفاده از تلفن همراه، گوشه گیری، افت تحصیلی، اختلال خواب یا ترس از ارتباط با دوستان می تواند نشانه ای باشد که به بررسی بیشتر نیاز دارد. این نشانه ها به تنهایی وقوع آزار اینترنتی را ثابت نمی کنند، اما تغییرات مداوم در رفتار کودک را نباید نادیده گرفت.

اگر متوجه شدید فرزندتان در فضای مجازی مورد آزار قرار گرفته است، ابتدا به او اطمینان دهید که تنها نیست و برای اتفاقی که افتاده سرزنش نخواهد شد. سپس با حفظ شواهد، استفاده از ابزارهای گزارش و مسدودسازی و در صورت نیاز کمک گرفتن از مدرسه یا متخصص، برای متوقف کردن آزار اقدام کنید.

در نهایت، مهم ترین عامل حمایت از کودک این است که بداند می تواند درباره تجربه های ناخوشایند آنلاین با والدین خود صحبت کند. آموزش امنیت دیجیتال ضروری است، اما جای یک رابطه امن و قابل اعتماد را نمی گیرد. کودکی که مطمئن است شنیده می شود و حمایت خواهد شد، راحت تر برای درخواست کمک قدم برمی دارد و می تواند با حمایت مناسب از این تجربه دشوار عبور کند.

سوالات متداول درباره آزار اینترنتی کودکان

آزار اینترنتی ممکن است برای والدین پرسش های زیادی ایجاد کند؛ به ویژه زمانی که کودک درباره اتفاقی که افتاده صحبت نمی کند یا مشخص نیست چه اقدامی مناسب تر است. در ادامه، به پرسش های رایج درباره نشانه های آزار اینترنتی، نحوه برخورد والدین و راه های محافظت از کودکان پاسخ می دهیم.

• آیا تغییر رفتار کودک همیشه نشانه آزار اینترنتی است؟

خیر. تغییر رفتار ممکن است به دلایل مختلفی مانند مشکلات تحصیلی، اختلاف با دوستان یا فشارهای خانوادگی اتفاق بیفتد. با این حال، اگر چند نشانه همزمان ظاهر شوند یا کودک پس از استفاده از یک برنامه مشخص مضطرب شود، بهتر است بدون قضاوت با او گفت وگو کنید.

• اگر کودک درباره آزار اینترنتی چیزی نگوید، چه کار کنیم؟

به جای بازجویی، گفت وگوهای آرام و منظم را در برنامه روزمره قرار دهید. درباره تجربه های آنلاین، روابط دوستانه و اتفاقاتی که ممکن است باعث ناراحتی شوند، صحبت کنید. به کودک اطمینان دهید که در صورت بروز مشکل، او را سرزنش نخواهید کرد و برای حل آن کنارش خواهید بود.

• آیا باید تلفن همراه کودک را از او بگیریم؟

نه در همه موارد. محرومیت کامل از تلفن همراه ممکن است باعث شود کودک از ترس تنبیه، آزار اینترنتی را پنهان کند. بهتر است بر اساس شدت خطر تصمیم بگیرید؛ برای مثال، حساب فرد آزاردهنده را مسدود کنید، تنظیمات امنیتی را تغییر دهید یا استفاده از یک برنامه خاص را موقتا محدود کنید.

• اگر کودک در فضای مجازی تهدید شود، چه اقدامی لازم است؟

ابتدا امنیت کودک را بررسی کنید و پیام ها، نام کاربری و اطلاعات مربوط به تهدید را در صورت امکان حفظ کنید. سپس حساب مربوطه را گزارش کنید و تماس کودک با فرد تهدیدکننده را محدود کنید. اگر تهدید جدی است، پای اخاذی یا تصاویر خصوصی در میان است یا احتمال خطر جسمی وجود دارد، از نهادهای مسئول و خدمات تخصصی محل زندگی کمک بگیرید.

• آیا آزار اینترنتی می تواند بر سلامت روان کودک اثر بگذارد؟

بله. آزار اینترنتی ممکن است با اضطراب، غمگینی، کاهش اعتماد به نفس، اختلال خواب، انزوای اجتماعی و مشکلات تحصیلی همراه باشد. اگر این علائم ادامه پیدا کنند یا زندگی روزمره کودک را مختل کنند، مشورت با روان شناس کودک و نوجوان توصیه می شود.

• چگونه به کودک یاد بدهیم در برابر آزار اینترنتی واکنش نشان دهد؟

به او آموزش دهید وارد درگیری متقابل نشود، محتوای آزاردهنده را بازنشر نکند و در صورت نیاز از قابلیت های مسدودسازی و گزارش استفاده کند. همچنین باید بداند چگونه شواهد را حفظ کند و چه زمانی از والدین، معلم یا بزرگسال قابل اعتماد کمک بخواهد.

• چه زمانی باید کودک را نزد روان شناس ببریم؟

اگر اضطراب، غمگینی، گوشه گیری، اختلال خواب یا افت عملکرد کودک ادامه پیدا کرده است، مراجعه به روان شناس کودک و نوجوان می تواند مفید باشد. اگر کودک درباره آسیب زدن به خودش صحبت می کند یا در معرض خطر فوری قرار دارد، باید فورا کمک تخصصی دریافت کنید و منتظر برطرف شدن خودبه خودی علائم نمانید.

مطالب مرتبط بلاگ: